नेपालको निर्वाचनको माहोलबाट म टाढा छु ।
धुमधामले प्रचार-प्रसार चलिरहेका
बेला को लोकप्रिय छ, कसले जित्ला,
कसले हार्ला भन्ने बारेमा मेरा
बुझाइ बिलकुल सतही छन् । त्यसैले, यो लेखमा म निर्वाचनको परिणामको आकलनमा केन्द्रित
हुनेछैन । यस निर्वाचनले नेपालको राज्य र समाजलाई कस्तो प्रभाव पार्ला ? यस
विषयमा मेरा दृष्टिकोण यहाँहरूलाई सुनाउन चाहन्छु ।
१. सबै राम्रा कुराको परिणाम राम्रो हुन्छ भन्ने छैन । विगतका तीन स्वतन्त्र र
शान्तिपूर्ण आम निर्वाचनले नेपालको राजनीतिक र सामाजिक अवस्थालाई सकारात्मक बाटोमा
हिँडाउन कुनै योगदान गर्न सकेनन् । जनताको स्पष्ट म्याण्डेट पाएर पनि नेपाली राज्य
र बृहत् समाजका पेचिला मुद्दाहरूलाई राजनीतिक दलहरूले सम्बोधन गर्न नसक्नु नेपालको
मूल समस्या हो । राजनीतिक दलहरूको अकर्मण्यताका निश्चित कारण छन् । ती नेपाली समाज
तथा संस्कृतिको संरचनासँग जोडिएको छन् । तिनका कुरा नगरी राजनीतिक दलहरू असल वा
प्रभावकारी हुने अपेक्षा गर्न सकिन्न । यसपटकको निर्वाचनमा पनि जोसुकैले जितहार
पाए पनि नेपालका मूल समस्या ज्युँका त्युँ रहनेछन् ।
२. यसपटकको निर्वाचनमा जुनसुकै दलले बहुमत ल्याए पनि नेपालको अवस्थामा सुधार
नहुने बरु यसको उल्टो दुःखकष्ट थप जटिल भएर जाने मेरो बुझाइका निश्चित कारण छन् ।
निर्वाचनको माहोलमा लोकप्रिय न्यारेटिभहरूलाई हेर्दा राज्य र त्यसमा नागरिकको
स्थानका बारेमा राजनीतिक दलमात्र नभएर आम जनतामा पनि गलत दृष्टिकोण स्थापित भएको
देखिएको छ । शिक्षा प्रणाली ध्वस्त भएको र चेतनाको स्तर खस्किएको वर्तमान नेपालको
यथार्थमा यो अस्वाभाविक पनि होइन । नेपालको वास्तविक अवस्था, यसका
वास्तविक सम्भावना र सुधारका वास्तविक आयामहरूलाई एउटा कुनामा थन्क्याएर
राजनीतिलाई सतही, मनोरञ्जनात्मक,
आवेशपूर्ण दिशामा मोड्ने प्रयास
भएको छ, र यो प्रयास निकै हदसम्म सफल पनि देखिएको छ । परिणामस्वरूप, यसपटकको
निर्वाचनले देशलाई कमजोर र व्यक्तिविशेषलाई सर्वशक्तिमान बनाउने जोखिम छ ।
३. यसपटकको आम निर्वाचनमा लोकतन्त्र,
न्याय, समवेशिताका
स्वरहरू सीमान्तमा छन् । निर्वाचनमा होमिएका दल र तिनका प्रत्यक्ष, अप्रत्यक्ष
बोली व्यवहार हेर्दा आम निर्वाचनपछि नेपालमा अति दक्षिणपन्थी, संविधानविरोधी, समावेशिता
र न्यायको भावना विपरित काठमाडौँकेन्द्रित मध्यमवर्ग र त्यसका अजेन्डा बोकेर
अर्थराजनीतिमा आफ्नो भूमिका बचाउन सफल अभिजातवर्गको बर्चस्व स्थापित हुने बलियो
सम्भावना छ । ‘दिल्लीको जस्तो फ्लाइओभर र सिङ्गापोरको जस्तो ठुलो एअरपोर्ट नभएर
नेपालको बदनाम भएको छ’ भन्ने पछुतो मनमा बोकेर बसिरहेको सतही मध्यमवर्गको सपना
निर्वाचनले पुरा गरिदेला । तर, निर्वाचनपछि संविधान कमजोर बनाउने, धार्मिक
राज्यको अवधारणा फर्काउने, राजतन्त्र फर्काउने,
राष्ट्रवादलाई शासनको मूल मन्त्र
बनाउने, सरकारलाई अझ केन्द्रिकृत बनाउने प्रयासहरू थप घनिभूत हुँदै
जानेछन् ।
४. देशको महत्त्व सबैले सपनामा देख्ने गरेको दोहोरो अङ्कको आर्थिक वृद्धिदर वा
भयङ्कर ठूला भौतिक पूर्वाधार मात्र होइन । प्राकृतिक सुन्दरतासँगसँगै नेपाल यहाँको
विविधता र खुलापन लागि पनि विश्वमा चिनिएको थियो । ००७ साल र २०६२-६३ को राजनीतिक
परिवर्तनपछि लोकतन्त्र र सामाजिक न्यायका क्षेत्रमा नेपालको प्रतिवद्धता तथा
प्रयासलाई पनि संसारले सर्हाएको हो । तर,
नेतृत्वको अकर्मण्यताका कारण
राजनीतिक प्रणाली तथा दलप्रति मानिसहरूको नकारात्मकता बढ्दै गयो । तर आज प्रकृति, समाज
र राजनीतिका सुन्दर पक्षहरूलाई संरक्षण र संवर्धन गर्ने औचित्यबाट राजनीति र समाज
विमुख भएको छ । आसन्न निर्वाचनसम्म आइपुग्दा दल प्रणालीको विरोध गर्ने दल वा
शक्तिहरू लोकप्रिय देखिनु नेपालको दुखद् यथार्थ बनेको छ ।
५. यसपटकको निर्वाचनले आम जनतालाई मूर्ख बनाएर कम्युनिस्ट सिद्धान्तका नाममा
मनपरी शासन चलाउने भ्रष्टहरूलाई कमजोर बनाउन सक्छ । विपन्न जाति तथा क्षेत्रका
मुद्दा बोकेर व्यक्तिगत स्वार्थको भूमरीमा डुबेका दलहरूले पनि भविष्यमा रोजीरोटी
गुमाउलान् । यो सुखद् कुरा होला । तर,
यो सुखद् अवस्थालाई उपयोग गरेर
जनमत आफ्नो पक्षमा पार्ने इमानदार र प्रभावकारी वैकल्पिक राजनीतिक शक्ति
निर्वाचनको मैदानमा देखिएनन् । ‘फलानालाई किन भोट हाल्ने ?’ भन्ने
प्रश्न गर्दा ‘त्यसो भए ढिस्कानालाई हाल्ने त ?’
भन्ने प्रतिप्रश्न उठ्ने अवस्था
दुखद् र दुर्भाग्यपूर्ण हो ।
६. नेपालमा विदेशीहरूको चलखेल छ भन्ने थ्यौरीमा म विश्वास गर्दिन । भूराजनीतिक
संवेदनशिलताका कुरा गर्नेहरूले नेपाललाई दिएको अति महत्त्व पनि मलाई सतही लाग्छ ।
तर, नेपाल होस् वा संसारको कुनै कुनामा रहेको कुनै अर्को अमूक
देश -एकपटक सन्तुलन गुमाएपछि फेरी लयमा फर्कन निकै लामो समय र ठुलो मूल्य
चुकाउनुपर्ने हुन्छ । गैरजिम्मेवार र सतही व्यक्ति वा शक्तिले उत्पन्न गर्ने जोखिम
आम मानिसले सोचेभन्दा भयानक हुन्छन् । मलाई लाग्छ नेपाल यस्तो जोखिमतर्फ क्रमशः
अघि बढिरहेको छ । यसको अर्थ विगतका सरकारका नेतृत्व र त्यसका आसेपासे सक्षम, सन्तुलित
र जिम्मेवार थिए भन्ने होइन । आजको गैरजिम्मेवार र अपारदर्शी राजनीतिक संस्कार
निर्माण हुनुमा उनीहरू नै जिम्मेवार छन् । यो तुलना गर्ने कुरा होइन । यथार्थ के
हो भने चुनावी मैदानमा देखिएक राजनीतिक शक्तिहरूमा राजनीतिक स्पष्टता र
इमानदारिताको अभाव छ । यसले नेपाललाई ठुलो संकटको भूमरीमा धकेल्ने जोखिम छ ।
७. राज्य कारखानामा उत्पादन हुने वस्तु होइन । एक सबल, स्थीर
राज्यको स्थापना र विकासका लागि अनेकन शताब्दिहरू आवश्यक हुन्छन् । सम्भवतः
नेपालले अझ थप चुनौति र संकट देख्न बाँकी छ । त्यसअर्थमा, यस
निर्वाचनपछि नेपालले भोग्ने संकट अस्वाभाविक होइनन् । यही कारणले मलाई लाग्छ
यसपटकको निर्वाचनमा नयाँ मानिस र नयाँ शक्तिहरू विजयी हुनुपर्छ र उनीहरूलाई पनि आम
जनताले परीक्षण गर्न पाउनुपर्छ । यस पटकको निर्वाचनको परिणाम र त्यसपछि उत्पन्न
हुने खराब अवस्थाबाट असल र प्रभावकारी राजनीतीको महत्त्व बारे नेपालले केही अनुभव
हासिल गर्न सक्छ । यदो यस्तो भयो भने चाहिँ यो निर्वाचनको सकारात्मक परिणाम हुनेछ
।
अन्तमा, निर्वाचनप्रति मेरो उदासिनता यसपछिको यसै ब्लगमा पोस्ट
गरेको कवितामा प्रस्ट पारेको छु ।
